Künstler tief in das Gedächtnis
VERGEET 'T MAAR: VERGISS ES
Opening:
Zaterdag 26 maart om 16.00 uur.
Open: dinsdag t/m zaterdag van
12.00u - 17.00 uur Toegang gratis
Corrosia! Theater de Roestbak
Markt 1
1354 AP Almere Haven.
Je onthoudt dingen die je wilt vergeten en je vergeet dingen die je wilt onthouden. Het geheugen: je vertrouwt erop en ziet het als een stabiel en vertrouwd onderdeel van jouw zijn, maar tegelijkertijd is het fragiel, onbetrouwbaar en beïnvloedbaar. In Corrosia! vergeet ’t maar tonen diverse kunstenaars hun visie op de werking én hapering van het geheugen, op de fenomenen herinneren en vergeten.
Het geheugen is een fascinerend onderwerp omdat het in belangrijke mate iemands identiteit bepaalt. Want, wie ben je als je geen weet hebt van verleden, heden, toekomst? De kunstenaars die Corrosia! vergeet ’t maar vormgeven, wroeten in het geheugen, een onderwerp met vele invalshoeken.
Het collectieve geheugen
De Amsterdamse Anno Dijkstra (1970) is gefascineerd door die mediabeelden die onderdeel zijn geworden van het collectieve geheugen. Wie kent niet de foto van het naakte jonge meisje in Vietnam, dat in paniek wegrent na een aanval met napalmbommen? Dijkstra onderzoekt in zijn werk vooral zijn eigen, persoonlijke herinneringen aan dit soort ‘allemansbeelden’. Voor Corrosia! maakt hij een installatie met nieuwe beelden. Dijkstra’s beelden zijn altijd driedimensionaal, als commentaar op het vacuüm, de afstandelijkheid van het tweedimensionale televisiescherm.
Ook Masha Matijevic (1981) richt zich op het collectieve geheugen, maar dan in het bijzonder op het bewust uitwissen van gemeenschappelijke herinneringen. Matijevic is opgegroeid in zowel Nederland als Kroatië. Deze achtergrond vormt de rode draad in haar werk. Door middel van foto’s en video’s tast ze af hoe ze een stem kan vinden voor het collectieve geheugenverlies in Kroatië, vijftien jaar na de burgeroorlog.
Andermans herinneringen
Persoonlijke foto’s, reisverslagen, souvenirs et cetera krijgen pas betekenis door de herinnering van de eigenaar zelf. Toch bouwt de Belg Jasper Rigole (1980) gestaag aan een archief van ‘andermans herinneringen’, waarin 8mm-familiefilms een belangrijke rol spelen. Hij verwerkt deze ‘herinneringsdocumenten’ tot autonome kunstwerken. ‘Door de verweesde herinneringen opnieuw te verspreiden via exposities, filmscreenings en online projecten tracht ik tevens de originele emotionele waarde van herinneringen te herstellen’, aldus Rigole.
Ook in het werk van de Limburgse Ellen Urselmann (1978) gaat het om andermans herinneringen. Zij verweeft in haar glasbeelden andersoortige materialen en gevonden voorwerpen, zoals familiekiekjes van volstrekt willekeurige mensen. Urselmann wil zo persoonlijke emoties en herinneringen van haar toeschouwers tot leven wekken.
Herinneringen vastleggen
Lotte Geeven (1980) uit Amsterdam zal in Corrosia! een installatie maken met muurtekening en papier, in een poging een blauwdruk van een herinnering vast te leggen. In haar werk herbouwt Geeven veelal vluchtige momenten, door middel van ogenschijnlijk onbelangrijke achtergronddetails. Fracties van conversaties, subtiele veranderingen van de kleur van de lucht, het geluid van overschreeuwende spreeuwen: dat soort broze details legt zij later als herinnering aan een locatie of situatie vast.
Haperend geheugen
In het fotoproject Johannah legde de Bredase Rachelle Delcroix (1981) vast hoe een persoon met Alzheimer de wereld aanschouwt. Haar oudtante Johanna leed aan Alzheimer. 'Kijken zonder te zien, kijken zonder herkenning. Niets wat er toe doet of toch? De taal van Alzheimer. Dat gevoel wilde ik overbrengen.'
