19 mei tm 26 juni 2005
Bernardine de Neeve-prijs 2005
stimuleringsprijs voor
hedendaagse glaskunst
De Bernardine de Neeve-prijs is
opgezet als een driejaarlijkse
stimuleringsprijs. Ze is bedoeld
voor jonge kunstenaars tot 35 jaar,
die reeds hun eerste schreden
hebben gezet op het terrein van
de glaskunst, al een [bescheiden]
oeuvre hebben opgebouwd en
die hun werk al tentoongesteld
hebben.
Ellen Urselmann is één van de zes
genomineerde.
Museum Jan van der Togt
Dorpsstraat 50
1182 JE Amstelveen
tekst: Piet Augustijn voor de Bernardine de Neeve prijs 2005
In een kast in haar studio staan uiteenlopende voorwerpen gerangschikt: een bolle glazen lepel ‘afgesloten’ met een gootsteenstop, een vergrootglas, glazen hoofden, blokken uit een blokkendoos, een centenbakje, een deurklopper, keramische handen. Voorwerpen waaraan herinneringen kleven, gevonden of gekregen voorwerpen die bewaard worden vanwege de aansprekende vorm, zelf gemaakte glazen en keramische stukken. Losse objecten die het arsenaal voor de geest vormen en die misschien ooit eens gebruikt worden in een werk. Werkmateriaal, inspiratiebronnen, herinneringen.
Herinneringen is de rode draad in het werk van Ellen Urselmann. met gebruik van tastbare beelden probeert ze bepaalde momenten, gevoelens en gedachten op te roepen of in herinnering te brengen. Ze doet dit door verschillende materialen te gebruiken en te combineren. Elk materiaal heeft een andere gevoelswaarde en wekt bij de beschouwer uiteenlopende gevoelens op. Zoals het harde, maar ook breekbare van glas in combinatie met het zachte van textiel gevoelens van afstandelijkheid, maar tegelijkertijd affectie kan oproepen. Daarnaast gebruikt ze bestaande voorwerpen, foto’s of teksten die geconserveerd [en dus beschermd] kunnen worden in glazen containervormen. “ik wil met mijn werk mensen raken, ze aansporen om zich hun eigen herinneringen en emoties voor de geest te halen en daarmee bereiken dat een kortstondig moment een positieve of negatieve indruk in ons leven kan achterlaten. Het gaat mij niet om mijn eigen herinneringen, maar om de herinneringen van de beschouwer. Hoewel ik vaak in glas denk, voel ik me niet verbonden en werk ik in de eerste plaats met materialen die passen bij de ideeën die ik heb. Soms is dat materiaal het uitgangspunt voor een werk, soms brengen de voorwerpen die ik om me heen verzamel me op een idee.
“in het begin gaf ik mijn werken geen titels”,zegt Ellen Urselmann. “Ik ben dat op een bepaald moment wel gaan doen, omdat een titel de kijker een handvat aanreikt, een duwtje in de goede geeft. Ik geef niet alles weg, want er blijft genoeg te associëren over.
Het werk Trophy is een kastje waarin geblazen flessen en gevonden voorwerpen op zachte wol liggen.
Trophy kun je letterlijk als object beschouwen, maar je kunt het ook symbolisch zien: de prijzen in je leven. Die gelaagdheid zit in al mijn werk, maar dat zal voor de een duidelijker zijn dan voor de ander.”
Een verblijf van een half jaar, van januari tot juli 2004 inZuid-Afrika heeft haar werk en haar leven behoorlijk beïnvloed. Terwijl het westen voornamelijk is gericht op werk, geld en prestatie, gelden in Afrika heel andere wetten. “Ik heb daar rondgereisd, veel dingen verzameld en kon er werken in de studio van een bevriend kunstenaar. Maar ik heb ook townships bezocht en vrijwilligerswerk verricht. In het werk dat daarna is ontstaan wil ik laten zien dat uiterlijke schijn niet belangrijk is, maar dat geestelijke rijkdom en de contacten met familie en vrienden dat wel zijn. Ik wil mensen bewuster maken, even stil laten staan bij wat echt belangrijk is in het leven.”
Die gedachten en opvattingen worden neergelegd in objecten als Keep Focus, een hand met een vergrootglas erin, Give and Take,twee keramische handen met een ketting van glasparels en in In my memory, een foto van een Afrikaans meisje behangen met rode kralen, geconserveerd in een geblazen bolvorm.
Objecten die tot nadenken stemmen.
